zorla mutsuz...

Bu nasıl bir mazoşistliktir allahım?

Nasıl sapkın bir ruh hali, nasıl bir acımasızlık??

Mutlu olmaya hiç mi tahammülü yoktur..en doğru olan değil de, hep yanlış şıklar mı işaretlenir? bu kadar mı çelişir kendi içinde? bu kadar mı susar göz yaşlarına bir gün dökmediğinde? Nefes almayı, bir gün daha kirasını ödemeyi şu hayatın fazlalık görür kendine..o yüzden midir bilmem kaç küsür senedir derin bir oh! çekmişliği yoktur.....

Özellikle kaldırır mı aklı başında biri iz kalacağını bile bile yaralarının kabuklarını??Ruhunu ters yüz eder defalarca..kirli paslı ne varsa alır eline, etine batırır...Hep daha derine üstelik...

Güçlü durmayı hayata karşı, yaşananlara, ona yaşatılanlara karşı..beton bir duvar gibi durmayı maharet sayıp, her gece kendi enkazı altında boğulur mu bi insan..hiç mi kusmaz, isyan etmez..

Aslında hiç hak etmeyene gösterirken acımasızlığını, bile isteye cellatına uzatır mı elini, yüreğini..Ruhunu üç beş saniyelik zevklere peşkeş çekmek, yaralı kanatlarının altına almak her defasında, aslında küçücük bi kız çocuğu olmak isterken, en adi fahişeyi oynamak....

Bu kadar mı acımasızsın be kadın...Bu kadar mı yalnızsın....